και η μετάφραση
To νέο βασανιστήριο: ο λευκός βασανισμόςΟι μορφές εφαρμογής των βασανισμών είναι πολυάριθμοι. Πρέπει ν΄ αρχίσουμε από τον ορισμό που δίνει η Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών του 1948 ενάντια στους βασανισμούς και άλλες σκληρές, απάνθρωπες και υποτιμιτικές συμπεριφορές ή καταδίκες ο οποίος είναι: "... κάθε πράξη η οποία επιβάλλεται με πρόθεση σε κάποιο άτομο πόνοι ή σοβαροί τραυματισμοί, φυσικοί ή πνευματικοί με σκοπό να αποσπάσουν απ΄ αυτό ή από κάποιον τρίτο πληροφορία ή δήλωση, για να τιμωρηθεί για μια πράξη που έχει κάνει, όταν αυτοί οι τραυματισμοί επιβάλλονται από έναν δεσμοφύλακα ή οποιοδήποτε άλλο άτομο που εργάζεται στο δημόσιο τομέα, με τη φυσική του παρουσία ή τη συγκατάθεσή του"
Το πρόβλημα σ΄ αυτόν τον ορισμό, που είναι πολύ ανοιχτός αρχικά, βρίσκεται στο πώς αξιολογεί κανείς τη "σοβαρότητα" των βασανισμών, ένα κριτήριο που έχει χρησιμοποιηθεί από διάφορα κράτη για να νομιμοποιήσουν τέτοιες πρακτικές φυσικής τιμωρίας (όπως στην περίπτωση του Ισραήλ), ή διάφορες τεχνικές ψυχολογικής πίεσης κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων (όπως στις ΗΠΑ). Όπως και νά χει, είναι ξεκάθαρο ότι οι φυσικές και φανερές τεχνικές (ακρωτηριασμοί, ηλεκτροσόκ, χτυπήματα με μηχανικά αντικείμενα) έχουν αντικατασταθεί από περισσότερο διακριτικές τεχνικές, που στοχεύουν να χτυπήσουν την ψυχολογική αντίσταση και να μειώσουν τα φυσικά "σημάδια", γι΄ αυτό και αυτές οι πρακτικές ονομάζονται λευκά βασανιστήρια.
Τα λευκά βασανιστήρια, έχει επίσης μια φυσική υπόσταση, ακόμα κι αν περιέχουν κάποια χαρακτηριστικά που θα ορίζαμε σαν "παθητικά" απέναντι στις παραδοσιακές "ενεργητικές" μορφές συμβατικού βασανισμού. Μ΄ αυτό αναφερόμαστε σε καταστάσεις όπως η στέρηση ύπνου, η υποχρεώση να παίρνεις άβολες θέσεις και πολλές φορές πέρα από τη φυσική στάση του ανθρώπου ή η ασφυξία με πλαστικές σακούλες, τακτικές που στην εφαρμογή τους στοχεύουν στο σώμα, αλλά που από τη μία δεν αφήνουν σημάδια και απ΄ την άλλη προσπαθούν να προκαλέσουν περισσότερο μια σοβαρή ψυχική βλάβη, παρά σωματική. Η ανάπτυξη και εφαρμογή τέτοιων τακτικών βασανισμού είναι περισσότερο διαδεδομένες στα δυτικά κράτη που προσπαθούν να διατηρήσουν μια στάση "τυπικών δημοκρατιών" και "κρατών δικαίου", δεδομένου ότι αποτελούν βασανισμούς που δύσκολα αποδεικνύονται στα δικαστήρια, αφού δεν υπάρχουν φυσικές αποδείξεις για να παρουσιαστούν. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτές οι τακτικές επικεντρώνονται στο γεγονός ότι γίνεται επίθεση στις αισθήσεις (έκθεση σε έντονους ήχους ή έντονο φωτισμό) ή ακόμα και στη στέρηση των αισθήσεων (να περνά ο βασανιζόμενος ώρες στο απόλυτο σκοτάδι και σιωπή). Κάποιες άλλες τεχνικές είναι τόσο καθαρά ψυχολογικές που εμφανίζονται μόνο με μια λεκτική μορφή, ή αφορούν προσποιήσεις (προσποίηση εκτέλεσης, σεξουαλικής βίας κλπ.) που παίζουν με τον υποσυνείδητο φόβο του ατόμου που έχει συλληφθεί, όπου καταλήγει να τα ζει και να τα υπομένει όλα αυτά σαν πραγματικές καταστάσεις από τους βασανιστές του.
Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι πρακτικές συνδυάζονται για να κάνουν πιο έντονο το αποτέλεσμα, έτσι, μετά από μια μακρά περίοδο στέρησης ύπνου, λεκτικών επιθέσεων, εναλλαγών των αισθήσεων (μερικές φορές και με εφαρμογή ψυχοτρόπων ουσιών) οι κρατούμενοι οδηγούνται σε μια αυταπάτη (όπως για παράδειγμα προσπαθούν να πείσουν τον/την συλληφθέντα, ότι στο διπλανό δωμάτιο χτυπάνε κάποιον από την οικογένειά του/της, ακολουθώντας αυτές τις τεχνικές θα μπορούσε να ακούει χτυπήματα και κραυγές) που μπορεί να καταλήξει να σπάσει την ψυχική και συναισθηματική αντίσταση του ανθρώπου για να υπογράψει την ομολογία του παραδεχόμενος ότι έχει κάνει πράγματα που ποτέ δεν έχουν συμβεί. Μια εγγραφή στο βίντεο χωρίς ήχο, μιας τέτοιας ομολογίας το μόνο που θα μπορούσε να αποδείξει είναι ότι πρόκειται για ένα άτομο νευρικό, που δεν μπορεί να κοιμηθεί και που σε καμιά περίπτωση δε θα μπορούσε να του καταλογηθεί ευθύνη.
